Skip navigation.

Harold's Home

   Home > Personal > Writings
  
PHP Scripts

Index
CLI fun
Mail on 404
HB-NS (NewsScript)

Downloads

Applescripts
APOD to Desktop
Dreamweaver Extensions

Stuff

Writings
Other stuff
Central Grinder

OOOk Default:

VJ stuff
VJ Tools
Bananas
Strippers
Sample Movies

Intermezzo: gedachtenstroom

"It could take an eternity.
To describe a single moment."

Dat was ongetwijfeld de mooiste dichtregel die hij kende. Dat zei in feite alles, of niet soms. De gehele menselijke ervaringswereld, opgesomd in twee regels en/of tien woorden. Onlangs vroeg iemand die hem dierbaar was of hij macht had over woorden. 'Ja,' had hij gezegd. 'Macht over woorden [hebben] is simpel. Het belangrijkste is te weten welke woorden je NIET moet gebruiken.' Dat was waar, vond hij nog steeds. Hij knikte bij zichzelf en nam een slok wijn. -J.P. Chenet. Een wijn die je alleen al zou drinken om de fles. Je kent die flessen wel, met een scheve hals. Die je tevoorschijn haalt als je al twee flessen achterover hebt gedrukt met een goede vriend en je hem wijs gaat maken dat de hals wel degelijk recht is en dat het feit dat de hals scheef lijkt slechts een optische illusie is. Geweldig, de ongelovige blikken, het aarzelende ronddraaien van de fles op tafel. Het bekijken van de fles vanuit diverse perspectieven en, onvermijdelijk, het omhoog houden van de fles tegen het licht. 'Overtuigend, hè?' zei hij dan altijd. Langzaam in laten zinkend dat er iemand voor de gek werd gehouden hier en dat hij er redelijk zeker van was dat hij niet degene was die in de maling werd genomen.- Toch weersprak de dichtregel zijn statement wel een beetje. Immers, de dichtregel gaf aan dat woorden slechts instrumenten zijn. Dat ze geen echt beschrijvende kracht hebben. 'Om treurig van te worden,' mompelde hij stilletjes bij zichzelf. Toch, weten welke woorden je niet moet gebruiken scheelt al een stuk. Het geeft aan dat er meer is. Maar hoe dat te communiceren? Kunst? Ach, als hij eerlijk was (en dat was hij) dan gaf hij niet zoveel om kunst. 'Opgeblazen boel,' veroordeelde hij. Als hij geen woorden meer had had hij geen leven meer. Bij wijze van gedachte-experiment stelde hij zich het leven voor als een atoom. Grotendeels niets, een paar vaag zichtbare in zichzelf neuriënde wolkjes, waarschijnlijk electronen. En, zijn gedachten naar binnen richtend, een kleine klomp. Focus. Zoom. Een kluwen. Als touw. Nee. Anders. Als strengen van lettertekens en woorden. Ineengevlochten. Welhaast onontwarbaar. (Maar zijn spreekwoordelijke handen jeukten, jeukten.) Met een schok kwam hij weer bij, zich afvragend of hij ooit de macht zou hebben deze visie te verwoorden.

"It could take an eternity.
To describe a single moment."

Maar: zou het zolang moeten duren? Waarschijnlijk niet. Toch, iemand zou het eens moeten proberen vond hij. Zeker, hij was zelf een meester in het creëren van momenten waarin vaak niets meer gebeurde dan een gedachtengang, maar dat was niet genoeg. Hij miste de dedicatie, de sereniteit. Misschien maar beter ook. Zeker geen manier om bijzonder succesvol, laat staan geliefd, te worden. Almaar doormekkerend over hetzelfde moment: '...toen werd de derde grasspriet links van het lichtbruin gebeitste hekje naast de kerktoren in het kleine stadje dat aan de rand van het groen-blauwe meertje met de pittoreske silhouetten van de treurwil.....' Nee! Liever bevriezen in de hemel dan dat. Woorden zijn tof, maar je moet wel je grenzen kennen. Je eigen grenzen, woorden zijn immers grenzeloos, onpartijdig.

"We began before words,
And we will end beyond them.
It sometimes seems to me that our days are
Poisened with too many words."

Dat schreef Ben Okri. Hoe nihilistisch. Of toch niet? Goed gerangschikte woorden zijn een plezier om te lezen en een lust voor de geest. Slecht gerangschikte woorden zijn trash, afval. Een goede woordenstroom verheft de lezer, een slechte collectie woorden verlaagd de schrijver. Waar het voornamelijk om gaat is de intentie waarmee woorden gebruikt worden. Eigenlijk, vond hij, moest hij eerlijk zijn (want dat was hij). Hij had namelijk de dichtregel verkeerd aangehaald. Zoals die nu stond was 'ie namelijk incompleet. Dat was niet helemaal eerlijk. Niet alleen ten opzichte van de lezer, maar ook ten opzichte van hemzelf en van ..... Nou ja, van degene voor wie het dichtsel bedoeld was. Een spelletje met woorden. 'Foei!,' veroordeelde hij zichzelf. 'Genoeg gemoraliseerd,' besloot hij.

"It could take an eternity.
To describe a single moment With you."
En als dat moet dan moet dat maar.

XML version of this site
About, copyright, privacy and accessibility | Mail