Skip navigation.

Harold's Home

   Home > Personal > Writings
  
PHP Scripts

Index
CLI fun
Mail on 404
HB-NS (NewsScript)

Downloads

Applescripts
APOD to Desktop
Dreamweaver Extensions

Stuff

Writings
Other stuff
Central Grinder

OOOk Default:

VJ stuff
VJ Tools
Bananas
Strippers
Sample Movies

Geheugensoep

"Als ik ergens een hekel aan heb is het wel als een vrouw constant over haar exen praat," bromde hij, terwijl hij kwaad naar huis beende. Ze hadden ruzie gehad, over een onbenulligheidje, altijd de beste reden voor een ruzie die escaleert. Toch voelde hij zich nog heel erg aangetrokken tot haar, merkte hij op. "Is dit liefde," vroeg hij zichzelf stilletjes af, want er kwam een honden-uitlater zijn kant op en hij was zich plotseling bewust van het feit dat hij hardop aan het praten was geweest. "Waarschijnlijk wel, ik heb dat typische gevoel van radeloosheid dat ik altijd heb als ik verliefd ben."

Aangetrokken tot, een vreemde emotie. "Ik heb het gevoel dat de aarde onder mij wegvalt; nee, dat is niet juist. De aarde is er nog. En wel heel merkbaar. Het is meer alsof de aarde ineens al haar massa is verloren, waardoor ik als het ware in vrije val verkeer, maar toch nog contact maak met haar. Niet met haar, maar met de aarde, dus."

Thuisgekomen pakte hij een biertje uit de koelkast en mijmerde verder over de vrouwen waar hij in het verleden verliefd op was geweest. (Hij probeerde altijd zoveel mogelijk over 'vrouwen' te praten/denken en zo weinig mogelijk over 'meisjes', dat klonk zo denigrerend, alsof ze niet helemaal menselijk waren ofzo.) Mijn geheugen is als een pan soep, vond hij. Waterig, met groene en rode stukjes ondefinieerbare groente, waarschijnlijk kunstmatig gefabriceerd. Kunstmatig gefabriceerd? Interessant, klonk als een pleonasme. Hij was er ineens niet meer zeker van of dit nu een pleonasme was of een tautologie. Hij pakte zijn Engelse woordenboek aangezien hij geen Nederlandstalige had en zocht de woorden op. Daar werd hij niet veel wijzer van. Waarschijnlijk een pleonasme besloot hij.

Een pan soep dus, met hier en daar een sliert vermicelli en heel af en toe een balletje. Daar doe je het voor, die balletjes. Je weet dat het troep is, maar wel lekkere troep. Vreemd eigenlijk, de balletjes liggen altijd onderin, terwijl er bovenop de soep alleen wat vetogen drijven. Zonder vet geen goede soep. Echter, alleen vet is walgelijk. Hoe ver kan je de analogie doorvoeren, vroeg hij zich af. Zitten alle goede herinneringen onder en alleen de walgelijke boven, of drijf ik de zaak nu te ver door?

En wat te denken van de pan zelf? Bepaalt die nog wat van de smaak van de soep of is die irrelevant? Zoals de hersenen plaats bieden aan het geheugen, zo biedt de pan plaats aan de soep. Zou de pan ook nog wat van het geheugen van de soep bepalen? Geheugenmetaal: een mislukking. Afgezien van wat obscure toepassingen in de ruimtevaart een commerciële misser. Eind jaren '80 leek het zo veelbelovend, als je de populair wetenschappelijke bladen mocht geloven.

"Genoeg hierover," verzuchtte hij: "Back to now, back to reality." Zuchtend pakte hij nog een biertje uit de koelkast en zonk weer ineen op de bank, de televisie staarde hem stom aan. Hij voelde zich uitgeput, maar kon nog niet slapen.
"Ik denk dat ik maar een pannetje soep op ga warmen," zei ik hardop.

XML version of this site
About, copyright, privacy and accessibility | Mail