Skip navigation.

Harold's Home

   Home > Personal > Writings
  
PHP Scripts

Index
CLI fun
Mail on 404
HB-NS (NewsScript)

Downloads

Applescripts
APOD to Desktop
Dreamweaver Extensions

Stuff

Writings
Other stuff
Central Grinder

OOOk Default:

VJ stuff
VJ Tools
Bananas
Strippers
Sample Movies

De man met de duizendpoot in zijn oor

Sinds het begin der tijden, of in ieder geval van de mensheid, is er een continue discussie gaande over het ideale aantal personen in een groep. Twee, drie, zes, zeven, je komt het allemaal tegen. Het is evident dat de meeste verliefde stelletjes het aantal twee prefereren. Zeven is een veel gezien aantal in de wat theologischer ingestelde groeperingen, terwijl voor rituele aanbiddingen van een wat duisterder aard en karakter het aantal zes veelal wordt geprefereerd.

Een hoop gepraat en discussie over dit onderwerp ten spijt lijkt er geen eenvoudige, eenzijdig de duiden conclusie te trekken. Maar op die ene, perfect logische gedachte komt niemand, nou,... welhaast niemand. Laat mij dit illustreren: Raphaël -ja er zijn echt mensen die zo heten, U denkt alleen maar dat dat niet zo is omdat U niemand kent die zo heet- had al jaren een perfecte band met zijn duizendpoot. Deze had zo rond Raphaël's veertiende verjaardag intrek genomen in zijn oor. En daar zit hij nu nog, jaren later.

"Belachelijk," hoor je nu bepaalde mensen zeggen. Laat hen, zij zijn de types die hun ogen sluiten voor de werkelijkheid. Het is het type dat nog steeds vasthoud aan de gedachte dat dromen geen enkele invloed hebben op ons dagelijks leven. Dit soort mensen moet U mijden, pas voor ze op!

Raphaël had dus nu al jaren een duizendpoot in zijn oor. O, niet altijd hetzelfde hoor, hij was niet excentriek en zijn duizendpoot al helemaal niet. Vroeger had hij zich bewust stil gehouden over zijn metgezel. Hij vond er zelf niets vreemd aan om rond te lopen met zo'n dier. Natuurlijk liet Raphaël zijn haar over zijn oren groeien, zodat de duizendpoot wat meer bewegingsvrijheid had. Zo zie je maar, je past je aan aan een veranderende wereld.

Toen hij wat ouder werd en de meisjes ontdekte, zoals dat heet, vonden deze het altijd vreemd als hij boos werd als ze aan één bepaald oor kwamen (of likten, heus, dat gebeurt). Dit was niet altijd hetzelfde oor, wat de zaak alleen maar verwarrender maakte. Een enkele keer vertelde Raphaël wel hoe het nu zat, met die duizendpoot enzo, maar nadat enkele meisjes hem vriendelijk doch indringend hadden verzocht naar een vriend van hen, 'een heel wijs man, die hem kon helpen,' te gaan om erover te praten... te praten! Alsof Raphaël problemen zou hebben met zijn duizendpoot. Integendeel, Raphaël had altijd gevonden dat zijn duizendpoot heel erg goed gemanierd was. En heel proper hè. Maakte nooit 's nachts lawaai, hield nooit luidruchtige feestjes. (Nou, nooit spontaan, maar je bent maar eens in het jaar jarig, niet?) Uiteindelijk besloot Raphaël het maar niet meer uit te leggen. Je kunt tenslotte niet zo vaak de open, grote, bijna smekende ogen van een mooi meisje weerstaan als ze je indringend verzoekt naar een psychiater te gaan. O, een hele goede hoor, en alles voor zijn eigen bestwil enzo, maar toch.

Toen Raphaël 25 was trouwde hij met een vrouw met hele lelijke ogen. Dat was een natuurlijke reactie. U zou dat ook gedaan hebben. Lelijke ogen zijn altijd beter te weerstaan dan mooie. Deze vrouw was, afgezien van haar lelijke ogen dus, heel erg mooi èn, laten we eerlijk zijn heel erg intelligent. Mensen was ze intelligent. Ze was zo intelligent dat ze excentriek werd. Dat zie je meer, het is wat rolbevestigend, maar laten we de werkelijkheid onder ogen zien. Toen Raphaël haar vertelde van zijn duizendpoot vertrok ze geen spier, ze pakte een klein lampje en scheen dat voorzichtig in het aangeduide oor. Vriendelijk glanzende oogjes blinkten haar toe als twee kleine reflecterende spiegeltjes. "Inderdaad," zei ze na enige momenten van contemplatie: "Dat klopt." En daar bleef het bij.

Toch knaagde er iets, waarschijnlijk de muis die vastzit aan het staartje van dit verhaal.

Want uiteindelijk bleef Raphaël's vrouw een beetje een buitenstaander. Als je al negen jaar samenleeft met een duizendpoot is het niet gemakkelijk om intiem te worden met een ander mens. O, niet op een lichamelijke manier hoor, dat is vrij gemakkelijk. Nee, op een geestelijker, spirituelere manier. Want zoals Raphaël had ondervonden: de ideale (en optimale) groep bestaat uit twee, maar dan wel twee van verschillende soorten. 1) Een soort symbiose dus, of mutualisme, zoals de wetenschappelijk georiënteerden onder U zullen nuanceren.

"Waar gaat dit heen," hoor je nu kreunen door de menigte. Tot hen zeg ik: "Berust, we komen er, we komen er..." En trouwens, wat doet U in een menigte? Heeft U het voorgaande niet bestudeerd en geassimileerd. Twee is optimaal. Twee is goed. Twee is niet alleen, maar zeker niet te veel. U bent nog niet overtuigd? U bent het niet eens met de keuze van een duizendpoot? U bent al jaren gelukkig met Uw wolfsspin? U vindt duizendpoten ordinair en primitief? Helaas wij zullen U moeten indelen bij de ongelovigen. Wij verwerpen U. Het gaat immers niet om de soort, maar om het aantal. Het gaat om het gewone, het banale. De keverlarve in de glanzende appel, zeg maar. Dit is beeldspraak en, inderdaad, verwarde.

1) Waar dacht U dan dat de menselijke fascinatie met huisdieren vandaan komt? Maar een relatie met een hond zal altijd wat kunstmatig blijven, je draagt het beest tenslotte niet constant bij je.

XML version of this site
About, copyright, privacy and accessibility | Mail